ગામડું

વધતી જતી ઊંચી ઇમારતો, ફળિયું ક્યાં ખરબાય છે.
બાગ બગીચાની શોધમાં, ખેત ક્યાં દેખાય છે.

ભીડ ભાળમાં ઉભા રહેવામાં, પાદર ક્યાં ઉભરાય છે.
ગાદી પર બેસવામાં, ધરા ક્યાં ટૂંકાય છે.

ઉડતા વહેતા પ્રદૂષણમાં, માટીના ટીંબા ક્યાં ખોટા છે.
બારેમાસ મળતા રસ, ઋતુના તાજાં ફળ ક્યાં છુટા છે.

સવારના ધોઘાટમાં, પક્ષીના અવાજ ક્યાં સંભળાય છે.
સૂર્યાસ્તની શોધમાં, સાંજની લાલીમાં ક્યાં જોવાય છે.

શહેરી અનુકૂળતામાં, પોતાની અનુકૂળતા ક્યાં સચવાય છે.
લાખોની વસતીમાં, માણસાઈ ક્યાં સચવાય છે.

વરસાદના ભીના રસ્તામાં, ભીની માટીની મહેક ક્યાં રેલાય છે.
ગગનચુંબી ઇમારતોમાં, ખુલ્લું આકાશ ક્યાં નિહાડાય છે.

મધરાત્રે ઉડેલી ઊંઘ, ચેનની ઊંઘ ક્યાં લેવાય છે.
બંધ મકાનના ધૂંધડામણમાં, ખુલ્લા મકાને ક્યાં સુવાય છે.

ભેગું કરવાની દોડમાં, ખુલ્લા દિલે ક્યાં વપરાય છે.
તારું મારું કરવામાં, સંબંધો ક્યાં અનુભવાય છે.

છે જાત જાતના ભોજન, પરિવાર સાથે ક્યાં જમાય છે.
હોટલોની આદતોમાં, પંગતમાં ક્યાં બેસાય છે.

શહેરની ઘેલછામાં, ગામડાની ગલી ક્યાં જોવાય છે.
શહેરી સોઈસગવડતામાં, ગામડાનો લ્હાવો ક્યાં લેવાય છે.

રહી ફરીને, અંતે ગામડું જ દેખાય છે.
જોતા જાવ, મારું ગામડું ક્યાં જાય છે.

✍️અક્ષ.